ออ

posted on 24 Jun 2013 23:23 by bejovon
Sent from Samsung Mobile
พ่อออกจากงาน ตอนนี้ไม่มีเครดิตที่จะเอารถออกมาทำงาน จึงขอร้องให้แม่ของลูกช่วย เพราะเราคุยกันว่า จะออกมาหาอะไรทำ ที่มันมีเงินเก็บไว้สำหรับลูกสาวพ่อตอนโต แต่ก็ได้รับการปฏิเสธว่า ไม่ไว้ใจ กลัวหนี้ก้อนโต หลาย ๆ อย่าง เฮ๊อ.....พ่อสงสารอนาคตลูกจัง แต่ไม่ต้องห่วงถ้าปัญหามันอญู่ที่แค่เรื่องเงิน พ่อไม่สนละ ขอแค่ให้ได้เงินมาก็พอ พ่อรักลูกนะครับ 22-8-56,23.42 น.
มีแค่ความทรงจำแล้วแหละ สำหรับคำว่า ครอบครับ ของพวกเรา

วันเดินทางกลับไทย

posted on 17 Jun 2013 07:44 by bejovon
วันนี้เราตื่นเช้า เตรียมของเสร็จเถ้าแก่พาไปกินอาหารในโซล เป็นต้มซุปกับย่างเนื้อ อร่อยดีแต่คุณลูกก็ยังต้องกินนมเหมือนเดิม จากนั้นเขาก็ส่งเราที่ป้ายรถเมล์ โดยมีเถ้าแก่ตามมาส่งพ่อร้อนใจมากเพราะเครื่องเราจะออก ตอนหกโมงกว่า สุดท้ายเราก็มาทันเวลาพอดี ตอนเครื่องขึ้น ลูกไม่ร้องไห้ เก่งจังเลย พ่อก็โล่งใจแต่เครื่องดันไปแวะรับผู้โดยสายที่สนามบินไทเปประเทศใต้หวันลูกสาวก็งอแง คงเพราะใช้เวลาบินนานเกินไปก็เลยอึดอัด จนกระทั่ง มาถึงสนามบินสุวรรณภูมิมีคุณย่า และญาติ ๆ มารอรับวันนั้นกว่าจะได้นอนก็ดึกโขเลย เช้ามาย่าปูก็โกนผมไฟให้ลูกสาว หลังจากนั้นเราก็มาที่อุดร มาเที่ยวประมาณ อาทิตย์หนึ่งแล้วก็กลับกรุงเทพ พ่อจึงไปทำงานที่นครพนม กับเจ้านายเก่าที่ตรงนี้เองพ่อนอกใจแม่ของลูกเป็นครั้งแรก พ่อผิดต่อแม่ของลูก เราจึงไม่ได้พบกับอย่างนี้ไงล่ะ เรื่องของเรื่องก็คือ พ่อไปรู้จักกับผู้หญิงคนหนึ่ง และพ่อก็ ไปมีสัมพันธ์ด้วย แม่จับได้วันปีใหม่พอดี เขาจึงตามไปที่นครพนมด้วย เพื่อเคลียร์ปัญหาต่าง ๆ เรา พยายามประคับประคองคำว่าครอบครัว แต่แล้วพ่อก็มีปัญหา กับที่ทำงาน แม่ของลูกก็เลยเข้ากรุงเทพอีกครั้ง เพื่อทำงาน โดยที่พ่อทั้งห้าม ทั้งขอ แม่ก็ไม่ฟังจะไปให้ได้ สุดท้ายแม่เขาก็ไป แม่เขาแบ่งเงินไป ๓๐๐๐ บาทพร้อมกับพ่อซื้อตั๋วให้อีก ๒๐๐๐ บาท โดยพ่อเหลือเงินติดตัว ๔๐๐๐ บาทกับลูกสาวที่พ่อรัก พ่อจึงประชด โดยการโทรหาผู้หญิงคนนั้น ด้วยหวังว่าแม่จะ มีใจฉุกคิดสักนิด สุดท้ายก็ปล่าว แม่ของลูกกลับมาเอาลูกไป ตอนนั้นพ่อไปติดต่องานที่ลาว เขามาตอนพ่อไม่อยู่ ก็เลยได้ลูกไป แม่ของลูกเขาแอบคุณกับแฟนเก่าเขาตั้งนานแล้ว พ่อรู้แต่พ่อก็ไม่โวยวาย เพราะพ่อคือคนที่ผิดต่อแม่เขาก่อน อีกอย่างพ่อเชื่อใจแม่ของลูก สุดท้ายความไว้ใจก็ฆ่าพ่อเอง แม่ผู้ไม่เคยพูดโกหก ก็โกหก เพื่อที่จะปิดความลับเรื่องของ ผู้ชายที่ชื่ิอนัฐ บ้านที่นาเกลือ พัทยา พ่อเข้าใจว่าเขาสองคนคงแบ่งกัน ผู้ชายคนนั้นแบ่งเงินให้แม่ ของลูกยืมด้วยแหละ พ่อมีข้อสงสัยหลาย ๆ อย่างแต่ก็ไม่โวยวาย ทั้งเงินที่โอนเข้าให้แม่ ๑๐๕๐๐ บาท ที่ธนาคารกสิกรไทย แม่ก็บอกว่าไม่เคยมีลัญชีนั้น เฮ้อ..... ท้ายที่สุด ยายของลูก ป้าโอ้ ก็รู้เรื่อง แต่ก็เลือกที่จะให้แม่ของลูกกลับไปหา ผู้ชายชื่อ นัฐ ทั้งๆที่เขามีแฟนใหม่ไปแล้ว ตอนนี้แม่ปิดทุกอย่างไม่ให้พ่อเจอลูก เขาใจดำมาก ๆ แม้แต่รูปก็ไม่ส่งให้ดู ฮ่า ๆ พ่อไม่สนใจหรอก ตอนนี้พ่อต้องหาเงินไว้ให้ลูก แล้วพ่อจะไปเจอลูกให้ได้ พ่อไม่เห็นสนใจเลย เขาซ่อนลูกไม่ได้หรอก พ่อคิดถึงลูกจัง

คุณเพื่อนตัวน้อย

posted on 11 Jun 2013 05:44 by bejovon
บ้านที่เกาหลี ที่คุณลูกเกิด มีหมาตัวโตชื่อ ชิลวอรี่ มันน่าสงสารมาก เพราะมันโดนเจ้าของฆ่ากิน อาบ๊อบเอาลูกหมาพันธุ์โกลเด้น มาให้พ่อ ๑ ตัวพ่อจะเลี้ยงไว้ ให้เป็นเพื่อนลูก จะให้ชื่อมันว่า ชิลวอรี่ เหมือนกัน และพ่อจะไม่ฆ่ามันกินแน่นอน อันที่จริงพ่ออยากให้เล่นเป็น เพื่อนโตมาพร้อมกัน แต่เมื่อมันติดปัญหา พ่อก็ไม่รู้เหมือนกันว่า ลูกจะได้มาเจอ ชิลวอรี่ไหม ไม่เป็นไรหรอก พ่อจะเก็บรูกมันไว้ในไดอารี่ ถ้าเกิดวันหนึ่ง ลูกได้มาเปิดอ่าน จะได้อ่านความทรงจำของพ่อ วันที่พ่อพิมพ์บันทึกนี้ ลูกอายุ 9 เดือนกว่า กำลังน่ารัก โทรศัพท์ที่พ่อใช้พิมพ์คือ ซัมซุงกาแลคซี่ เอส 3 ถือว่าทันสมัยเครื่องหนึ่งเหมือนกัน ไม่รู้นะว่าผ่านไปอีกเท่าไหร่ลูกถึงจะได้มาอ่าน พ่อก็หวังเพียงว่า ลูกจะรับรู้ได้บ้าง ไม่ใช่แค่แม่เท่านั้นที่รักลูก พ่อรักลูกเสมอครับ แล้วพ่อจะถ่ายรูปชิลวอรี่มาเก็บไว้ใหดูนะครับ

คุณลูกกับตู้อบ

posted on 09 Jun 2013 08:07 by bejovon
.....ในระกว่างที่ลูกอบตัว พ่อไปเยี่ยมลูกครั้งหนึ่ง ไปกับพี่ไพบูลย์ ลูกตัวผอมมากเลย นอนเอาผ้าปิดตาในตู้อบ เขาให้พ่อดูลูกได้แค่ 15 นาที ไม่กี่วันต่อมา ลูกก็ได้ออกมาอยู่ที่บานกับพ่อกับแม่ แต่ก็ต้องไปตรวจอีกครั้งสองครั้ง ตรงนี้ขอบคุณ มกซังนิมมากเลย เขาช่วยเหลือดีมาก ๆ พอลูกกลับมาอยู่กับพ่อกับแม่ที่บ้าน ลูกเป็นเด็กที่เลี้ยงยากคนนึง กินนมแล้วแหวะ ตอนดึก ๆ ชอบร้อง พ่อกับแม่ต้องเปลี่ยนเวร กันดูคนละ 4 ชั่วโมงบ้า 5 ชั่วโมงบ้าง แต่เราก็ไหว ครั้งล่าสุดหมอโทรมาบอกผลตรวจเลือดของลูก บอกว่าเป็นโรคโลหิตจาง พ่อกับแม่จึงตัดสินใจจะกลับไทย นี่ขนาดลูกอายุแค่ เดือนกว่า ๆ ยังต้องจ่ายค่าตั๋วเลยนะ พ่อลางาน พาลูกไปทำพาสปอร์ต กับใบแจ้งเกิดที่สถานทูต ในกรุงโซล เป็นครั้งแรกที่ลูกได้เข้าในเมืองหลวงของเกาหลีแต่ลูกยังมองไม่เห็นหรอก ฮ่า ฮ่า เมื่อเอกสารทุกอย่างครบ เตรียมตัวกลับ แต่พ่อยังไม่ได้ทำสัญญาให้เสร็จ คือพาแม่เที่ยว เอเวอร์แลนด์ เราจึงไปกัน โดยมีคนงานที่พ่อ ฝากเขาเข้างานอีก 3 คนไปด้วย ตอนนั้นอากาศกำลังเย็นลูกตัวเขียวเลย อิอิ พ่อจึงพาลูกเดินกลับ ให้แม่เดินเที่ยวต่อ ขาเดินกลับลูกหนาวมาก จึงพาแวะเข้าไปในซุ้มขายของ ลูกก็ได้เพื่อนใหม่มา คือ อีต่ายหูยาว นั่นเองแล้วเราก็กลับบ้านอย่างทุลักทุเลเพราะลูกงอแงมาก.... พ่อคิดถึงลูกทุก ๆ วัน แต่จะให้พูดทุก ๆ วันว่าคิดถึง มันคงเหมือนเสแสร้ง รักลูกครับ

คุณลูก

posted on 07 Jun 2013 07:23 by bejovon
ฮานาครับ เมื่อวันก่อนพ่อกับแม่เลิกกัน พ่ออยู่ที่อุดร แม่หนูอยู่กรุงเทพ เขาบอกให้พ่อไปเจอลูกได้ แต่พอพ่อ โทรไปถามยาย ยายบอกว่าเขาพาลูกไปบ้านคู้บอน ป้าโอ๋ กับ ลุงเป้ มีส่วนสำคัญที่อยากจะให้พ่อกับแม่ เลิกกัน รวมทั้งยายด้วย เขาอยากเอาลูกของพ่อไแเลี้ยง คนพวกนี้เขาบอกจะเลี้ยงดูลูก หากพ่อไม่ได้อยู่แล้ว หรือหากว่าเราไม่ได้พบกัน หรือว่าหากพ่ออยู่ในที่อันแสนไกล พ่ออยากให้ลูกรู้ว่า เรารักกันแค่ไหนพ่อจะเล่าให้ฟังนะ ตอนอยู่ที่เกาหลี วันที่ 26 สิงหาคม 2012 พ่อพาแม่ขับรถไปเที่ยวหา เพื่อนที่เมือง ซองนัม แม่ท้องโตมามีกำหนดคลอดอีก ๒ อาทิตย์ข้าง เราไปเจอ พี่ไพบูลย์ พี่ต้อม และ นูนา ประมาณ 2 ทุ่มกว่า ๆ เรากลับมาถึงที่พัก แม่เริ่มปวดท้องตอนแรก เราคิดว่าเป็นเรื่องปกติของคนใกล้คลอด แม่เจ็บถี่ขึ้นจน นอนไม่หลับ ประมาณเกือบตี 1 พ่อจึงพาแม่เข้าโรงพยาบาล ที่ไปฝากครรภ์ พยาบาลเตรียมห้องคลอดทันที เขาบอกเด็กจะคลอดแล้ว แม่ปวดท้องมากปวดจนพ่อสงสาร พ่อพยายามบอกหมอให้ผ่าออก หมอไม่ยอม แม่ทนเจ็บ จนถึงเวลา 8.55น. ลูกก็ลืมตาดูโลก ลูกร้องให้ระงมเลย ขนตามตัวลูกเยอะมาก ด้วยเราที่ไม่เคยมีลูกทั้งคู่ เราจึงไม่กล้าอุ้ม เราได้แต่เอานิ้วจิ้ม เอามือลูบ เรามีความสุขมาก แต่เมื่อผ่านไป 3 วันพยาบาลดูแล ก็มา แจ้งว่าลูกเป็นโรค ฮวังดัล หรือเด็กตัวเหลืองนั่นเอง ลูกต้อง อบตัวในตู้ ในตอนนั้นพ่อห่วงทั้งลูกสาวพ่อ ห่วงทั้งแม่ ลูกอบตัวอยู่ชั้น 3 แม่พักฟื้นอยู่ชั้น 8 เราสองคนห่วงลูกมาก จนถึงวันออกจากโรงพยาบาลคลอด อาการตัวเหลืองยิ่ง เห็นชัดพ่อจึงได้เข้าไปขอใบส่งตัว เพื่อไปโรงพยาบาลใหญ่ ตอนนี้พ่อขอใหเจ๊แหม่ม และ มกซังนิม ช่วยเหลือ มกซังนิม พาพ่อไปที่โรงพยาบาลใหญ่ ส่วนแม่นอนอยู่บ้านเพราะยังเจ็บแผลคลอด เราไปถึงโรงพยาบาลตอนอรกเขาเห็นว่าเราเป็นชาวต่างชาติ เขาจะไม่รับ ตอนนั้นสายสะดือลูกยังไม่ทันหลุดเลย สุดท้ายแล้วลูกก็ได้เข้าตู้อบอีกครั้ง ในห้องนั้น พ่อทิ้ง สัมภาระไว้ให้ลูกมีเพียงแค่ ขวดนม นม ผ้าเช็ดก้น แล้วก็ผ้าห่อตัว ลูกยังมีปัญหาเรื่องกินนมแล้วแหวะออกมา หมอเขาบอกว่าเป็นเรื่องธรรมชาติ ....... ค้างเรื่องไว้ตรงนี้นะครับ พ่อกำลังเตรียมทำเรื่องบางอย่าง เรื่องที่ทำแล้วเราอาจต้องห่างกันมาก ๆ แล้วพ่อจะเล่าให้ฟัง จนกว่าจะถึงเวลาที่พ่อลงมือทำมันลงไปครับ พ่อรักฮานา คุณลูกของพ่อมากครับ ศุกร์ ที่ 7 มิถุนายน 2013 07.23 น.

ผมเลือกแล้วที่จะทำ

posted on 06 Jun 2013 00:11 by bejovon
เมื่อมันถึงที่สุด เป็นจุดที่ไม่สามารถดันทุรังต่อไปได้ญาติพี่น้องเขาต้องการให้เราเลิกกัน ท้ายที่สุดก็ต้องจบ สงสารก็แต่ชีวิตน้อย ๆ ที่ต้องอยู่อย่างไม่สามารถเลือกได้ว่าอยากจะอยู่ที่ไหน ความจริง เขากับแฟนเก่าคุยกันนานแล้ว ผมรู้แต่ไม่อยากทะเลาะ เพราะเชื่อใจเขา เพราะผมผิดต่อเขาก่อน แต่จนแล้วจนรอด ครอบครัวเขา ก็ไม่มีที่ว่างให้ผมแทรกลงไปได้ แต่ครับแต่เขาพร้อมที่จะอ้าแขนรับ แฟนเก่าเข้าบ้าน มันต่างกันจริง ๆ เพราะมีลูกน่ารักใคร ๆ ก็อยากได้ รำคาญพวกแม่งไม่มีปัญญาปั้น ทำไมพอเห็นลูกเราน่ารัก แย่งกันจะเป็นพ่อบุญธรรม แม่บุญธรรม ให้ตายเหอะ ลูกกู กูมีปัญาเลี้ยงเว๊ยยยยยย ตอนจ่ายค่าคลอด ค่ารักษา ค่าอบตัวเด็ก แม่งไม่เห็นเอ่ยจะช่วย ทีงี้แค่เสื้อตัวเดียว ยังอ้างสิทธิ์ั ตอนกลับค่าเครื่อง ของฝากก็กูทั้งนั้น พอถามว่าตั้งตัวต้องแบบไหน ตอบมาว่าต้องเป็นพนักงาน เว๊ยเฮ๊ยแล้ว ผัวพี่สาวกูไม่เห็นมันจะต้องยุ่งยากตั้งตัวเลยนิ เห็นแห่กันไปมา นี่ถ้าไม่มายุ่งกะลูกกู กูก็คงไม่ไปแขวะมันหรอกนะ ไรล่ะ จะเอาแบบเรียงตัวเลยไหม คนเป็นแม่ก็อีกละ อยากให้ลูกสาวเลิกกะกูเบ็ดเสร็จเด็ดขาด สมใจแล้วนิครับ...พรากลูกพรากพ่อเขา ใจทำด้วยอะไรวะ ดำสนิทมาก รอก่อนนะครับลูกสาวพ่อ ไม่ว่ายังไงเราก็คือพ่อลูกที่ต้องกลับมาเจอกันให้ได้ ตอนนี้ถ้าเขาอยากดูแล พ่อก็จะตามใจเขา ถ้าวันใดก็ตาม ที่ลูกโตพอจะรู้เรื่องแล้วมาอ่านเจอ ขอให้รู้ไว้นะครับ ว่าพ่อไม่ได้ทิ้งลูก ฮานาของพ่อ

วันที่หัวใจร้องไห้

posted on 23 Feb 2013 15:21 by bejovon
หลายวันที่ผ่านมา ที่ทำงานของผมมีหลาย ๆ อย่างเกิดขึ้น ทำให้ผมทุกข์ใจมาก มันอึดอัด 
 
ที่เดียวที่ผมพอจะยิ้มได้บ้าง คือ ที่บ้าน แต่ตอนนี้ไม่ใช่ ที่ไหน ๆ ก็ไม่สามารถทำให้ผมมีความสุขได้
 
จะเป็นแบบนี้อีกนานเท่าไหร่ก็ไม่รู้ นอนไม่หลับ ต้องอาศํยกินเหล้าเยอะ ๆ มังคงจะเป็นปัญหาที่แก้ไม่ได้สินะ
 
ต้องน้ำตาตกในทุก ๆ คืน สมเพชตัวเองจริง ๆ 

ดีให้ตายก็ไม่เท่า....

posted on 10 Jan 2012 22:42 by bejovon
ทุกอย่างมันเหมือนไม่ได้มีผลเกิดขึ้น ผมเหมือนคนบ้าที่รังแต่จะทำให้เขาพอใจ
 
แต่กลับโดนรำคาญ หงุดหงิด ไม่พอใจ ผมพยายามประคับประคองเพื่อไม่ให้
 
เกิดการกระทบกระทั่งกัน แต่ไร้ประโยชน์ ยังมีข้อให้งอนอยู่ดี..
 
เมื่อไหร่ที่ผมพอจะมีค่าในสายตาเขาบ้างนะ น้ำตาตกในมาหลายรอบแล้ว
 
ร้องไห้ออกมาไม่ได้ มันน้อยใจ มันเสียใจ เล่าให้ใครฟังก็ไม่ได้ งั้นก็
 
เก็บให้มันอั้นตายไปคนเดียวก็ได้โว๊ยยยยยยยยยยยยยยยยยยย