posted on 10 Jan 2012 22:42 by bejovon
ทุกอย่างมันเหมือนไม่ได้มีผลเกิดขึ้น ผมเหมือนคนบ้าที่รังแต่จะทำให้เขาพอใจ
แต่กลับโดนรำคาญ หงุดหงิด ไม่พอใจ ผมพยายามประคับประคองเพื่อไม่ให้
เกิดการกระทบกระทั่งกัน แต่ไร้ประโยชน์ ยังมีข้อให้งอนอยู่ดี..
เมื่อไหร่ที่ผมพอจะมีค่าในสายตาเขาบ้างนะ น้ำตาตกในมาหลายรอบแล้ว
ร้องไห้ออกมาไม่ได้ มันน้อยใจ มันเสียใจ เล่าให้ใครฟังก็ไม่ได้ งั้นก็
เก็บให้มันอั้นตายไปคนเดียวก็ได้โว๊ยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
posted on 05 Jan 2012 14:25 by bejovon
ที่สุดแล้วผมไม่สามารถชนะใจเขาได้เลย ไม่สามารถลบ
หรือล้างคนเก่าออกไปได้ ผมไปอ่านเจอในสิ่งที่ไม่ควรไปเจอ
แล้วก็กลายเป็นอะไรที่ต้องทำให้เก็บมาคิดมากเรื่อย ๆ ผมต้องดี
กับเขาเท่าไหร่นะ มันถึงจะพอแต่ถ้าการทำดี เพื่อให้เขาหันมา
สนใจผมว่ามันก็เหมือนการโกหกนั่นแหละ เพราะผมอาจจะดีได้
แค่นี้ก็ไม่ได้ขออะไรมาก ขอแค่ความไว้ใจแค่นั้น แต่เหมือนไม่ได้
มันมา มันดีแล้วหรือ ที่คุณแคร์เขาแต่เราทะเลาะกัน ณ ตอนนี้
ผมไม่อยากเดา หรือวางแผนอะไรไว้เลย อาจเป็นเพราะความ
ไม่แน่นอนของเราทั้งสองก็เป็นได้ คิดเรื่องนี้ทีไร มันก็เจ็บ..
posted on 27 Oct 2011 18:01 by bejovon
27-10-54 03.50 น.
วันนี้กินข้าวกับกระเพราไก่ไข่ดาวกระจาย อร่อยดี ตำขนมจีนเผ็ดแสบลำไส้ เดินออกมาข้างนอกเจอไก่ฟ้าบินผ่านหน้า แลดูแล้วถ้ามีปืนคงได้กินแน่ๆ เมื่อเช้าอาบน้ำหนาวมากๆ เหมือนหัวใจจะหยุดเต้นเอาดื้อๆ กว่าความหนาวจะคลายเล่นเอาเขียวไปเหมือนกัน วันนี้ไม่ได้กินเหล้าสักแอะ นี่คงจะเริ่มผ่อนลงแล้วไม่งั้นสมองฝ่อไปหมดแน่ๆ ไม่รู้ว่าจะหยุดได้สักกี่วัน เพราะในตู้เย็นยังตั้งกันสลอนหลายขวด
อากาศวันนี้เลวร้ายเหมือนเดิมแต่ไม่เท่าเมื่อวาน งานก็น่าเบื่อทำอยู่เครื่องเดียว 75 วินาทีต่อชิ้น จนมีเวลาว่างพอเขียนไดอารี่ ตอนแรกนั่งสัปหงกจนถึงหลับใน ไม่นานก็พ่ายแพ้แก่กาแฟซัดเข้าไป 2 ซอง คงเป็นเพราะเมื่อเช้านอนน้อยหล่ะมั้ง
วันอาทิตย์นี้มีนัดไปงานข้างนอก นัดเจอเพื่อนที่กวางจู เดาได้ทันทีว่าคงไม่พ้นเมาเป๋เช่นเคย หลังกุมภาพันธ์อาจกลับไทยเพราะมีเรื่องที่ไม่อยากจะเจอ เฮ๊อ... ทำใจละอะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิด คงไม่สามารถเปลี่ยนแปลงอะไรได้ ไอ้เจ้ารักซ้อน
พาสปอร์ตหมดอายุยังไม่ได้ไปทำใหม่ คงให้พี่สมส่วนพาไป รู้ว่ารบกวนคนอื่นแต่ก็นะ ไม่อยากไปคนเดียวนี่หว่า เอาหน่าพี่เขาเต็มใจแน่นอน...พี่ส่วนจะกลับบ้าน 5 ธันวาคมนี้ ต่อไปจะไหว้วานใครหล่ะทีนี้
ชีวิตประจำวันช่วงนี้ห่างเหินกับเพื่อนคนไทย (ฮ่าๆสมแม่ง) เป็นการพิสูจน์ได้ว่าไม่มีการสังสรรค์มันก็ไม่ตาย คงต้องปล่อยให้เป็นแบบนี้ไปเรื่อยๆเพราะผมก็ไม่ได้ทุกข์ร้อนอะไร ดีซ่ะอีกกินเหล้าน้อยลง ถ้าสามารถเก็บรักษาเวลาช่วงนี้ไว้ได้ตลอดคงดีสินะ ไม่อยากให้มันผ่านไปกลายเป็นแค่ความทรงจำเลย...
ปล.ตีสี่ครึ่งแล้วไอ้อ้วนยังคงร้องเพลงด้วยภาษากาตาล๊อกโคตรรำคาญเลยหว่ะ
posted on 27 Oct 2011 17:45 by bejovon
26-10-54 05.20 น.
วันนี้อากาศหนาว ข้างนอกค่อนข้างเลวร้าย น้ำค้างกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็ง ผมยังทำงานสู้อากาศหนาว เพลงเพื่อชีวิตเปิดรันไปเรื่อยๆ ตอนนี้ผมว่าผมเจอความรักแล้ว แต่เป็นรักซ้อน ใช่มันเป็นรักซ้อนผมไปหลงรักคนที่เขามีเจ้าของแล้ว แย่ใช่ไหมหล่ะ ผมรู้เลยว่ามันจะต้องจบยังไง แต่ก็ยังดันทุรังหลอกตัวเองไปวันๆว่ามันจะต้องดีขึ้นเอง ทำไมมันซวยอย่างงี้ว่ะครับ แต่ก็หล่ะนะหาคนที่ไม่มีคู่นี่มันยากจริงๆนะ ความรู้สึกตอนนี้ บางครั้งก็อยากจะคืนเจ้าของเขาไป แต่ลึกๆแล้วอยากแย่งมาเสียเต็มประดา
ยังไม่ได้โทรกลับบ้านเลย เรื่องหุ้นส่วนก็ยังไม่ได้โทรไปเคลียร์ ทำไมทำตัวเลื่อนลอยได้ขนาดนี้ว่ะ นี่หลายอาทิตย์ก่อนก็มีเรื่องไม่เป็นเรื่องกับตายอด ตอนนี้เคลียร์แล้วเพราะผมไม่สนใจที่จะไปง้อหรืออะไรมากมาย แกเลยโทรมาหาเอง เออว่ะ อย่างงี้ก็มี
ช่วงนี้กินเหล้าน้อยลง แต่การรับรู้รสเผ็ดยังแย่เหมือนเดิม ดูเหมือนว่าน้ำหนักจะขึ้น อาจเป็นเพราะว่ากินข้าวเยอะขึ้นมั้ง ผมยังใช้ชีวิตวนเวียนในรูปแบบเดิมๆซ้ำๆกันทุกๆวัน กิน นอน ทำงาน แต่มีบางอย่างแทรกเข้ามาได้ 2 เดือนแล้ว
ถ้าความรักที่ผมหาเจอเป็นรักเดียวที่ยั่งยืนก็คงดี ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง ผมอยากให้หน้าหนาวปีนี้ ยาวนานไปตลอดทั้งปี อยากให้เป็นอย่างนั้นจริงๆนะ
posted on 15 Oct 2011 17:14 by bejovon
วันพุธที่ผ่านมา นั่งกินเหล้าคนเดียว หมดไป 3 ขวดกับแกล้มคือ แกงเห็ดสน
พอถึงขวดที่ 3 นั่งหลับแบบไม่รู้ตัว ซักพักหน้าฟุบลงไปที่โต๊ะกินข้าวได้เรื่อง
ปากแตก เลือดไหลซิป ๆ วันอังคารก็สลบแต่ไม่มีบาดแผล ถ้าเป็นแบบนี้ไปเรื่อย ๆ
อาการคงหนักขึ้นเรื่อย ๆ ตอนนี้รู้สึกว่า พอกินเหล้าเข้าไปแล้วจะไม่เป็นตัวของ
ตัวเอง และพูดเรื่องเดิม ๆ ซ้ำ ๆ .....
จะรักษายังไงดีวะครับ
posted on 09 Oct 2011 01:10 by bejovon
8/10/54
ผมว่าผมมาไกลเกินกว่าจะถอยหลังแล้ว รู้ทั้งรู้ว่าเจ็บแน่ๆ แต่ก็ไม่ยอมถอย ผมคงบ้าไปแล้ว เคยคิดอยู่เหมือนกันว่าไม่น่าเอาตัวเข้าไปยุ่งเลยตั้งแต่แรก ในบางครั้งเคยรู้สึกอยากแย่งมา แต่ก็สงสารอีกคน สับสนมาก บางครั้งผมคิดว่าผมเข้าใจความรู้สึกคุณนะ แต่ผมแกล้งทำเป็นไม่รู้ ผมมันเห็นแก่ตัว ผมรู้ครับ
ทั้งหมดที่ทำลงไป คุณรับรู้ไม่ได้เลยเหรอว่า "ผมรักคุณครับ"
posted on 09 Oct 2011 00:55 by bejovon
8/10/54
วันนี้อารมณ์ขมุกขมัวมากๆ สับสนไปหมดหลายๆเรื่องในหัวผุดขึ้นมา "ผมกำลังบงการชีวิตของคน คนนึงอยู่" น่าแปลกที่ผมทำตัวแบบนี้ ผมกำลังสร้างกำแพงแทนที่จะสร้างมิตรภาพ ผมกำลังสับสนในความรู้สึกของตัวเอง "เขามีคู่แล้ว" ผมพยายามบอกตัวเอง แต่ไร้วี่แววที่ผมจะหยุด เคยถามตัวเองว่าพร้อมแล้วเหรอที่จะต้องดูแลคนคนนึง ไร้คำตอบจากหัว ก็รู้ทั้งรู้ว่าปล่อยไปแบบนี้มีแต่จะเจ็บเท่านั้น ทำไมผมถึงหยุดมันไม่ได้
ผมเปลี่ยนไปมากจนตัวผมเองยังรู้สึกได้ คนรอบข้างก็พูดเป็นเสียงเดียวกัน "มึงเปลี่ยนตัวเองเพื่ออะไร" ทำไมนะ ผมก็อยากรู้เหมือนกันว่าที่มันไม่เหมือนเดิมมันดีขึ้นหรือเลวลง
32 ปีกับอีก 6 วัน หลังวันเกิดทีไรมักมีเรื่องให้ต้องคิดมากเสมอ มักบอกกับตัวเองว่า ผ่านไปได้น่า หากวันนี้ยังไม่จบเรื่อง เส้นตายอยู่ที่เดือนกุมภาพันธ์ ในตอนนั้นชีวิตผมจะเป็นยังไงนะ จะเรียกมันว่าอกหักได้ไหมนะ น่าขำสิ้นดี
อากาศข้างนอกเย็นถึงหนาวผมนั่งทำงานและเขียนไดอารี่ หลายวันก่อนพอถึง 3 ทุ่ม จะมีคนมานั่งช่วย ตอนนี้ไม่มีอีกแล้ว และอีกไม่กี่วันข้างหน้าคงห่างออกไปอีกถึงตอนนั้นผมควรทำตัวยังไงนะ ไอ้ความรู้สึกที่หาคำตอบไม่ได้แบบนี้มันแย่ที่สุดเลยเว๊ย
พรุ่งนี้มีนัดกับพี่ที่เมืองข้างๆกะว่าจะไปเดินตลาด ตอนนี้ปูม้าถูกมากๆ ผมชอบหน้าหนาวก็แบบนี้แหล่ะหมึกสดก็ถูก คุ้มและก็อร่อย
แต่ถั่วแจ็คกับใบแมงลักที่ปลูกไว้กำลังจะตายน่าเสียดายมากๆ ก็นะช่วงนี้ไม่มีเมนูที่ต้องใช้ใบแมงลักนี่นา มีแค่เก็บมากินกับขนมจีน
posted on 08 Oct 2011 16:48 by bejovon
1/2/2553
วันนี้เป็นวันที่บริษัทจะล้มละลาย 11.25 น. ผมกำลังประชุมกับพนักงานทุกคนในบริษัทว่า บริษัทจะจ่ายเงินให้พนักงานทั้งหมดยังไง ข้อสรุปที่ได้คือให้ทางบริษัทซัมซุงเป็นคนจ่ายเงินทดแทน 3 เดือนหลัง (แย่หว่ะ)
ตอนนี้มีเงินติดตัว 60,000 วอน เป็นเงินไทยไม่ถึง 1,800 บาท (นี่ไม่ใช่กรถงเทพฯนะเว๊ย) แต่ก็ดีนะครับประสบการณ์แบบนี้หายาก การตกงานในต่างประเทศ ทั้งที่ไม่มีเงินติดตัว น่าสนุกดีนะครับ ยังดีที่มีมาม่าตุนไว้
เมื่อคืนก็โทรหาแม่อันที่จริงก็ไม่อยากให้แม่มารับรู้เรื่องแบบนี้หรอกเดี๋ยวไม่สบายใจเปล่าๆ แต่แม่ก็เซ้าซี้อยากรู้ก็เลยต้องบอกไป แย่จัง!
หลังจากนี้จะเป็นยังไงต่อไปนะ ต้องตั้งใจซ่ะล่ะ
posted on 08 Oct 2011 14:49 by bejovon
27-7-54
ฝนตกมาเกือบทั้ง 2 อาทิตย์ แย่หว่ะ หยุดยาววันที่ 30-3 ส.ค. ถ้าฝนตกแบบนี้อีกคงน่าเบื่อกว่านี้แน่ๆ
ช่วงนี้ใช้ขีวิตแบบเรียบง่าย เกมส์ (WOW) ก็ไม่ได้ออน ป่วนเวปก็ไม่มีเวลาทำ หนักดื่มเหล้า ผอมจนตาโบ๋หมดแล้ว ถ้ามีชีวิตแบบนี้ไปเรื่อยๆ มันจะเป็นยังไงนะ
ราบเรียบเกินไปมั้ง ตั้งใจว่าจะไปเที่ยวเอเวอร์แลนด์ก็ยังไม่ได้ไป ทั้งที่อยู่ใกล้ๆนี่เอง ตั้งใจว่าจะซื้อกล้องก็ใช้ตังค์หมดแล้ว ตอนนี้กำลังสับสนว่าวันหยุดยาวจะออกไปเที่ยวหรือนอนดูการ์ตูนอยู่ที่ห้องดี แต่ถ้าฝนตกคงเป็นอย่างหลัง
พักนี้ชอบฝันแปลกๆ หรือว่านอนไม่พอ ตอนนี้อากาศกำลังเย็นสบายฟังเพลงเพราะอะไรกับเขียนถึงคนบนฟ้ายิ่งทำให้รู้สึกว่าเหงา
กับข้าวก็กินซ้ำๆเดิมๆ โดนบังคับให้กินแป้งทอดใส่กิมจิ กินไปจะอ้วกไป สงสารตัวเองจัง ความผิดปกติในร่างกาย ตอนนี้กินพริกไม่ค่อยรู้สึกว่ามันเผ็ดเหมือนเมื่อก่อนแล้ว แต่จะรู้สึกว่ามันขมแทนสงสัยที่ผ่านมากินเผ็ดจัดจนต่อมรับรสไม่ทำงานถ้าเป็นแบบนั้นจริงตายแน่ ถ้าไม่รู้สึกเผ็ดอาหารจะอร่อยได้ไงฟะ
ซื้อรองเท้าใหม่มาใส่เล่น 20,000 วอนเสียดายตังค์ชิปหาย แต่พอซื้อของกิน เหล้า หรือเบียร์ ทำไมไม่เคยคิดเสียดายฟะ
เฝ้าตามหาคนคนนึง โทรหาก็ไม่ติด กลับไปก็ไม่เจอหายไปไหนนะ (ไม่ใช่คนที่ฝันเห็นแล้วทำให้เจ็บใจนะ) ตอนนี่อยากเจอ อยากคุย อยากรู้ว่าแก้ปัญหาตรงนั้นยังไง แก้ได้ไหม แต่ก็ได้แต่เฝ้าคอยว่า "พี่" จะติดต่อกลับมา เอ็มก็ไม่ออน ผมเฝ้ามองแต่รูปพี่ซ้ำๆ และฟังเพลงที่พี่ชอบเป็นเพลงแรกเสมอเมื่อเปิดวินแอมป์ จะว่ายังไงดีหล่ะถ้าพี่ไม่เป็นอะไรแล้วกลับมาเล่าให้ฟังได้ไหมว่าพี่เจออะไรมาบ้าง เล่าให้ฟังได้ไหมว่าตอนนี้เข้มแข็งแล้ว และจะผ่านมันไปได้ ในวันที่ผมเหงาๆแบบนี้ผมเคยกดเบอร์โทรหาพี่ มันไม่ได้แล้ว โทรหาไม่ติดแล้ว จะต้องให้คอยอีกนานเท่าไหร่ ไม่อยากให้เป็นเหมือนเพลง "เขียนถึงคนบนฟ้า" ถ้าวันไหนที่พี่เปิดมาอ่านเจอ รู้ไว้บ้างนะครับว่า สิงโตยังรอฟังทุกๆเรื่องที่พี่จะเล่าให้ฟัง...
posted on 06 Oct 2011 11:15 by bejovon
2 ตุลา 54 ปีนี้ไม่ได้เป็นแค่วันหนึ่งในหน้าปฏิทิน ไม่เหมือนทุก ๆ ปีที่ต้องแกร่ว
อยู่คนเดียวถ้าเป็นไปได้จริง ๆ อยากเก็บความรู้สึกตอนนั้นแช่แข็งไว้
เผื่อวันไหนที่ต้องการ จะได้เปิดออกมาดูทุก ๆ ครั้ง . . .. . . .
